Eén met je Natuur...

Januari:
een goed begin is het halve werk!

Weet jij al hoe het komende jaar er voor jou uit gaat zien? Wat wil je laten komen en wat wil je laten gaan? In deze serie neem ik je mee op een symbolische reis naar je innerlijke natuur. Een reis waarin we iedere maand zullen kijken hoe ons innerlijk weerspiegelt ligt in de pracht van het natuurlijke seizoen. We beginnen onze reis in januari, want een goed begin is het halve werk!

Januari is, in deze donkere afwachtende wintertijd, een goed moment om eens te kijken naar al je voornemens en naar je vastgeroeste oude denkpatronen. Wat wil je loslaten en waarmee wil je nu toch echt beginnen? Op 1 januari zet je de nieuwe cyclus in gang. Alles wat je je voorneemt en doet op nieuwjaarsdag heeft volgens de overlevering gevolgen voor de rest van het jaar. Het is alsof deze dag een kleine cyclus is van het patroon dat je het komende jaar zult gaan volgen. Als je bijvoorbeeld op 1 januari al je rekeningen gaat betalen, geld leent aan anderen of oude spulletjes buitenshuis zet, dan zullen deze gebeurtenissen het hele jaar dubbel en dwars bij je terugkomen. Je krijgt dus nog meer rekeningen, nog meer schuldbekentenissen en nog meer oude rommel in je huis. Daarom kom je in historische verhalen voor deze dag juist tegenovergestelde symbolieken tegen: De oude Romeinen bijvoorbeeld, gaven elkaar kleine geschenken als symbool voor geluk het komende jaar. In Engeland werden handschoenen voor warmte gegeven en in Frankrijk maken de kinderen zelf cadeautjes om aan hun ouders te schenken. Ook de maaltijd op die dag is heel belangrijk: als gastvrouw geef je daarmee voor het komende jaar je liefde en gastvrijheid aan. Vrienden en familie zijn daarmee altijd welkom in je huis. Is dat niet een prachtige symbolische start voor het komende jaar?

Smoezen en graafwerk
Nieuwe voornemens maken en nieuwe dingen in gang zetten, dat is allemaal makkelijker dan het lijkt. Want om iets nieuws te beginnen zul je ook het oude los moeten laten. Zo vaak voel ik het enthousiasme en de hoop bij het maken van nieuwe plannetjes. Ik wil meer vrienden, meer gezelligheid, meer beweging, meer vrijheid… en nog meer… en merk dan dat al deze plannen slechts voornemens blijven. Of heel snel weer terug in de kast belanden. Al gauw stoffig en vergeten. Soms werp ik dan nog een schuldbewuste blik naar het plan en blijf daarna weer gewoon liggen op de bank, rusteloos zappend tussen rtl5 en yorin. Ik vraag me af waarom ik iedere keer weer zo’n weerstand voel bij de daadwerkelijke start van nieuwe dingen. Om het ook echt te doen. Het kost graafwerk en iedere keer weer verzin ik een smoes om alles toch maar bij het oude te laten. Ik heb geen tijd, ik ben moe, ik moet nog studeren, ik moet werken en ik moet nog wat anders. Maar ik weet, het zijn uitvluchten. Uitvluchten om alles te laten zoals het altijd al is geweest. Want dat is makkelijk. Daarmee ontloop ik mijn eigen verantwoordelijkheid. Dan hoef ik lekker niets te doen. Niet te werken. Ik kan het buiten mezelf houden. Maar toch, dat is tegennatuurlijk. Er is letterlijk geen plaats voor het nieuwe als we het oude laten blijven bestaan.

Als we kijken naar de jaarlijkse cyclus van de natuur, dan zien we dat alles in het leven verandert. Veranderen moet om te overleven. Dood moet gaan om nieuw leven te geven. In de winter leggen we de zaadjes voor de komende zomer. In de lente zien we de eerste sappige groene scheutjes bovenkomen. De groei gaat beginnen. Het worden volle takken, waaraan later prachtige bloemen en nog later heerlijk fruit zal verschijnen. Fruit dat geoogst kan worden in de herfst en dat weer opnieuw gezaaid kan worden voor de winter. Zodat het in de diepte zich ontwikkelen kan. Zo is het ook met onze persoonlijke groei. We moeten veranderen om te kunnen blijven groeien. Staan we stil, dan gaan we dood. In deze wintertijd planten we onze ideeën en voornemens voor het komende jaar. In de lente komen onze sterkste ideeën uit. In de zomer plukken we letterlijk de vruchten van onze oogst en in de herfst kunnen we bezien wat gesnoeid moet worden in onze persoonlijkheidstuin. Want hoe goed we ook bezig zijn met het bijhouden van onze tuinen, er zullen altijd planten zijn die niet zo goed opgekomen zijn als we hadden gehoopt, of planten die veel te hard zijn gegroeid naar onze zin en we zullen zelfs plantjes zien waarvan we niet eens wisten dat we ze gezaaid hadden. Onkruid wieden dus!

Jouw persoonlijke tuin
In deze tijd van het jaar kijken we naar welke planten of welke persoonlijke idealen we het komende jaar willen laten stralen. En tegelijkertijd onderzoeken we ook onze innerlijke schaduw oftewel het potentiële onkruid in de tuin. Onze oude patronen. De manier van denken en voelen die ons weerhoudt onze goede voornemens in gang te zetten. Ik ben erachter gekomen dat sommige van mijn denkpatronen zo uit balans zijn geraakt, dat ik al bij voorbaat automatisch anders reageer dan dat ik innerlijk voel. Het lijkt wel een soort reflex, die ik moeilijk tegen kan houden. Het lijkt wel een soort opvoeding die me tegenhoudt om te zijn wie ik wil zijn. Vorig jaar heb ik bijvoorbeeld gewerkt met boosheid. Ik voelde zoveel boosheid in me. Klein en groot, diep en onverwachts toeslaand vanuit een onzichtbare hoek. Het hindert me. Boos zijn omdat grenzen overschreden worden is prima, maar boos worden omdat een buurjongen gezellig muziek draait en zijn eigen leven leidt verschrikkelijk overdreven. Ik voelde hoe achter mijn boosheid een ander gevoel zat: jaloezie. En daar zat weer wat anders achter: onmacht. En nog een laag dieper vond ik het werkelijke gevoel dat ik had over mezelf. Als je tot die diepste laag durft te gaan, dan kun je het onkruid boosheid daadwerkelijk bij de wortels aanpakken. Zodat het het komende jaar minder heftig terug zal komen.

Aan de slag!
Maar hoe ga je nu te werk? Niet door er met anderen over te praten en om oplossingen te vragen. Niet door alleen maar boeken te lezen. Niet door er een Tarotkaartje op te trekken. Het zijn jouw wortels en jij zult dus zelf moeten graven. Diep in de aarde. Diep in de duisternis van jouw onderbewustzijn. Daar liggen jouw antwoorden en daar ligt ook jouw kracht. Ik kan me voorstellen hoe moeilijk dit is. Want waar moet je nu beginnen? Er zijn een paar krachtige manieren voor om de sleutels naar jouw innerlijke poorten te openen. De eerste stap is het patroon een naam te geven. Van welke gewoonte wil je afstappen? Neem bijvoorbeeld stoppen met roken. Een populair nieuwjaarsvoornemen. Mediteer daar dan dagelijks op. Waarom rook je, wat geeft het je, wat los je ermee op? Waarom ben je begonnen? Welke emotie zit erachter? Hoe herken je deze emotie terug in je huidige leven? Je kunt achter verrassende antwoorden komen. Een andere methode om steeds dieper bij de kern te komen is het lopen van een labyrint. In een labyrint loop je zovele lussen, en iedere hoek geeft een keerpunt in je denkpatroon aan. Als het niet mogelijk is om een levensgroot labyrint te lopen, dan kun je het ook symbolisch doen. Je tekent of kopieert een labyrint op A4 formaat en volgt dan de lijnen met je linker wijsvinger. Hoe vaker je dit doet, hoe meer inzichten je zult krijgen in je denkpatroon.

Als je, door dagelijks werk, je diepste overtuiging gevonden hebt, dan kun je deze omzetten naar je grootste ideaal. Je kunt de oude wortels loslaten en het nieuwe zaadje planten voor het komende jaar. Het zal dan in het duister verder rijpen. Zodat het in de lente alle kans krijgt om uit te groeien tot wie jij in het diepst van jouw wezen bent. Ik wens jou een heel gelukkig Nieuwjaar!