Eén met je Natuur...

Mei: wie ben jij?

Het is een warme avond. Ik sta aan de rand van een groot weideland, in het zuiden van Engeland. Overal om mij heen zie ik aan de horizon grote vuren branden. In de verte hoor ik mensen juichen. Runderen loeien uitgelaten. Kinderen rennen speels in de rondte. Ik voel de zindering van plezier. Van passie. Het is het begin van de zomer. Een nieuwe tijd breekt aan. Het is de nacht van Beltane: het feest van het innerlijk huwelijk tussen jou en mij.

De maand mei is een van de mooiste maanden van het jaar. De natuur staat vol in bloei, je proeft nog steeds de belofte van de lente en tegelijkertijd zie je hoe deze belofte eruit zal komen te zien. Het is een periode van uitgekomen hoop. Het is de tijd om te laten zien wie jij in het diepst van je wezen bent en dit kun je ook zien aan de herkomst van de naam. De naam mei stamt af van de Romeinse Godin Maia. Zij is een godin van vruchtbaarheid en tegelijkertijd de moeder van de boodschapper Hermes. In eerdere afleveringen heb ik je al verteld dat het vrouwelijke voor het zielsaspect staat en het mannelijke voor je persoonlijkheid: De vraag die je je deze maand dus kunt stellen is: Welke boodschap wil jij deze maand aan de wereld geven? Welk diepste verlangen in jezelf wil jij vanaf mei gaan stralen? Wie ben jij?

En dan wordt het zo stil. Want is dat niet de meest uitdagende vraag die we onszelf kunnen stellen? Wie ben ik? Wat kom ik hier doen? Wat is mijn boodschap aan de wereld? Hoe kan ik mijn talenten dienstbaar maken aan een groter geheel? Zoveel vragen. Zoveel weerstand. Want dat is wat ik iedere keer weer voel. Een diepe weerstand om deze confrontatie aan te gaan. Om werkelijk te kijken naar wie ik ben. Om dit dan ook echt te accepteren en de hoop op iets anders te laten gaan. Om keuzes te maken en inderdaad verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen zijn, waarbij ik niet meer de schuld in de schoenen van een ander kan schuiven. Tegelijkertijd voel ik ook zoveel verborgenheden. Het lijkt soms wel alsof ik werkelijk niet weet wat ik voel en alsof ik zomaar wat probeer. Volgens het bekende ‘trial and error concept’. Leren door ervaring en daardoor het gevoel te hebben nutteloos in kringetjes rond te draaien. Help dus!! Zou er een mogelijkheid bestaan om dichter bij je diepste levensopdracht te kunnen komen? Ja, die is er wel. Daarvoor neem ik je mee naar de het Keltische jaarfeest Beltane en de boodschap van de Godin Blodeuwedd.

Net zoals wij een jaar indelen in een viertal seizoenen, zo vierden de Kelten een viertal grote feesten: Lughnassad op 1 augustus, Samhain op 1 november, Imbolc op 1 februari en Beltane op 1 mei. Deze vier feesten vertegenwoordigen ieder een aspect van de jaarlijkse emotionele groeicyclus. In de aflevering van maart heb ik je verteld hoe onze emoties zich verhouden met het aangezicht van de maan aan de hemel. Deze cyclus kun je ook vergroten naar een jaar. Net als in de natuur, verloopt ook ons persoonlijke leven in cycli. We kennen de jeugd en de hoop in de lente, de uitbundige bloei in de zomer, de oogst en het verval van de herfst en de ondergrondse stilte in de winter. Beltane staat dan voor het begin van de zomer. Het moment waarop je vol vertrouwen je volwassen leven instapt. Het tijdstip van het huwelijk met je grote liefde!

Trouwen met je grote liefde
Ook de maagdelijke Godin Blodeuwedd trouwde. Niet met haar grote liefde, maar met een man aan wie de tovenaar Merlijn haar had beloofd. Het was een vriendschappelijk huwelijk. Haar echtgenoot was een rustige, betrouwbare man. Een rots in haar branding. Een steunpunt waar ze op kon vertrouwen, totdat… een gepassioneerde ridder vol vuur haar leven binnenstormde. Ze vergat de hele wereld om haar heen, verliet huis en haard voor deze minnaar en dacht het ware geluk gevonden te hebben. Maar de Merlijn dacht hier anders over. Toen hij het verliefde stel met hun daden confronteerde, strafte hij Blodeuwedd op een uitzonderlijke manier: Niet dood wenste hij haar, nee, hij veranderde haar in een uil. Een vogel die leefde in grote eenzaamheid. Die waakte over de nacht en zich verborgen moest houden voor de dag. Een groter straf had hij niet kunnen bedenken, lijkt het, maar, wat zijn de diepere lessen van dit verhaal?

In de zwaarste straf zit immers vaak het grootste geschenk verborgen. In eerste instantie zou je in dit verhaal kunnen zeggen dat het volgen van je hart tot grote eenzaamheid kan leiden. Je wordt uitgestoten uit de leefgemeenschap. Daardoor lijkt het beter om je te confirmeren aan de normen en waarden van je omgeving. Om jezelf aan te passen, te vergeten, of veel water bij de wijn te doen. Maar, toch, is die straf van ogenschijnlijke eenzaamheid wel werkelijk een straf? Zolang je niet weet wat je passie is, weet je ook niet wat je mist. Totdat hij komt. Als donderslag bij heldere hemel. Je voelt de verliefdheid zinderen door je lijf. Je voelt hoe de emotie je denkwereld overneemt. Je wordt dronken. Dronken van gevoel. En je beslissingen worden nu volledig vanaf een roze wolk genomen. Maar, ook hier zit niet helemaal de balans. Iedere beslissing die je neemt hebben immers ook consequenties, en ook de gevolgen zul je moeten accepteren. Maar, omdat je niet wist waar je passie lag, word je compleet overvallen en raak je volledig uit evenwicht. Alleen daarom al is het zo rustgevend om te weten wat jou raakt en in beweging brengt. Als je weet wie je bent, raak je namelijk minder snel van slag!

Zijn wie je bent, wordt daarmee een zoektocht naar de balans tussen passie en confirmatie. Is het speuren naar verbinden en loslaten, is het kijken naar de verstikkende en bevrijdende aspecten in jouw relaties, met jezelf en met jouw omgeving. Is het water en de wijn. Is het afstand nemen en onbevangen kunnen kijken naar dat wat is. En dat is nu precies de essentie van de uil. De opgelegde straf wordt daarmee je grootste geschenk!

Op reis naar de uil
De uil is een nachtdier en heeft een onwaarschijnlijk scherp gezichtsvermogen. Ze vliegt op sonar, en zelfs in de diepste duisternis weet zij feilloos haar weg te vinden. Een uil is geen familiedier. Zij gaat haar eigen levensweg. Onafhankelijk van een groter groepsgeheel. Het is een vogel die haar grote hoogten bereikt door afstand te nemen. Door neutraal te blijven, door het licht te blijven zien achter de sluiers van de diepste duisternis. Een uil eet haar prooi met huid en haar op. Om onverteerbare restanten als uilbal weer uit te braken. Ze proeft het al, maar maakt daarna ook duidelijke keuzes! Met deze oefening kun je eenvoudig in contact komen met de belevingswereld van de uil en dus met de innerlijke droom in jou:

Ga in een makkelijke houding zitten, op een stoel, of op een kussen op de grond, en houd je handen losjes in je schoot. Sluit je ogen en adem langzaam in en uit. Concentreer je op je ademhaling. Voor je zie je een grote gesloten deur. Op de deur staat een uil getekend. Je kijkt naar de uil en weet dat je uitgenodigd wordt om haar wereld binnen te stappen. Als je er klaar voor bent open je de deur en stap je binnen. Vraag aan de uil hoe zij je kan helpen om jouw passie te vinden. Vraag haar wat je moet doen om achter jouw levenstaak te komen. Vraag haar wat zij jou zou kunnen leren. Word uil. Voel als uil en observeer zo de essentie van jouw leven. Als je klaar bent, bedank haar dan voor al haar geschenken. Ga terug naar de toegangsdeur, en loop hier weer doorheen. Sluit de deur en kom met je aandacht weer terug naar deze wereld. Schrijf je ervaringen op in een dagboek.

Als je deze oefening vaker doet, dan zul je merken dat je wat makkelijker en neutraler naar je eigen wezen kijken kunt. Langzaam proef je de eenvoud van geduld. Van rijping, van een begrip van een leven in het Nu. Je voelt hoe je beter mee kunt gaan met de stroming van het leven. Met de unieke pracht van de natuur. Je voelt hoe de uitbundigheid van het leven ook bezit van jou gaat nemen. Je wordt verbonden met al en een. Je bent klaar voor jouw huwelijk met jouw grote liefde, want je weet wie je bent: je bent een met je natuur!