Eén met je Natuur...

Juni: wie wil jij zijn?

Een van de meest indrukwekkende krachtplaatsen die ik ken is Stonehenge. Het is een steencirkel van duizenden jaren oud die ligt in het zuiden van Engeland. Nu een trekpleister voor ontelbare toeristen, toen een inwijdingsplek voor druïden in de dop. De steencirkel kent op bepaalde momenten in het jaar hele bijzondere lichtinvallen. De bekendste is die op de zomerzonnewende. Op 21 juni, de langste dag van het jaar, komt de zon precies boven een bepaald punt in de horizon op, waardoor het centrum in de cirkel in een flits verlicht wordt. De in te wijden novice staat op dat moment van zijn leven in een stralend middelpunt. Gedurende dat éne moment is hij die persoon die hij altijd heeft willen zijn...

De zon speelt in de maand juni een belangrijke rol in ons leven. Het is de maand die de meeste zonne-uren kent, de langste dagen heeft en daarmee ook de kortste nachten. In vorige afleveringen heb ik je uitgelegd hoe de energie van de maan onze vrouwelijk intuïtie beïnvloedt. Maar wij bestaan uiteraard niet alleen uit vrouwelijke energie. Onze tegenpool is mannelijk en deze energie wordt vertegenwoordigd door de zon. De zon is verwarmend, laat het leven groeien, geeft plezier, laat je stralen... maar als je te veel neemt... verbrandt het alles. Deze maand wil ik het hebben over de invloed van de mannelijke energie van de zon. Wat doet de zon voor ons in onze jaarcyclus met de natuur en hoe kunnen we dit in ons dagelijks leven gestalte geven?

Mijmerend reis ik terug naar het verleden. Hoe heerlijk het was om me in de zomermaanden te laten koesteren door de prikkelende zonnestralen. Vakanties bracht ik ieder jaar door aan het strand. Ik lag daar dan als slanke midtwintiger de hele dag, bakkend, dromend, soezend, levend in een droomwereld van de toekomst. Want plannen maken, over hoe het leven er op zijn mooist uit zou kunnen zien, dat is een heerlijkheid die we allemaal wel in ons hebben. Dromen over hoe alles zou kunnen zijn, hoe wij ons eigen leven hadden willen leven.... en dan schuift een wolk voor de warmte van de zon. Een schaduw overvalt me. Het wordt koud en ik word wakker. Ik realiseer me dat de vruchten van de toekomst verscholen liggen achter de beschermende bladeren van het nu. Mijn vruchten kan ik alleen maar plukken als ik kijk naar wie ik wil zijn. Als ik kies voor wie wil zijn en als ik in mijzelf geloof. Mezelf verwarm, koester en laat groeien. Net zoals de zon.

Keuzes maken
Want dromen over onze toekomst is zo makkelijk. Kiezen voor onze toekomst iets heel anders. Je kunt niet alles zijn. Het doet me denken aan de herkomst van de naam van de maand juni. Zij is gerelateerd aan de Romeinse godin Juno. Ken je haar? Ik had tot voor kort nog nooit van haar gehoord. Toch vertegenwoordigt zij in het Romeinse pantheon een groot aantal belangrijke aspecten. Zij is zowel een hemelgodin als een maangodin. Zij is niet alleen een godin van vruchtbaarheid maar ook een vertegenwoordigster van relaties. Ze wordt geassocieerd met zienerschap, met passie en het lot. Ze baarde een zoon, zonder vader, en gaf in haar maagdelijk aspect het leven aan de god Mars: de oorlogsgod die op zoek gaat naar onze innerlijke grenzen. Een vrouw met ontelbare aspecten en daarmee een godin die ons op vele verschillende manieren kan laten stralen. Ze brengt ons bij de vraag die we ons deze maand kunnen stellen: Wie wil je zijn? Waar liggen jouw talenten en waar liggen jouw grenzen? Want als je nu naar jezelf kijkt, in alle eerlijkheid, wie ben je dan? En wat heb je nodig om te groeien tot die persoon in balans die je zo graag zou willen zijn? Om te stralen als een verwarmende persoonlijkheid, zoals de zon?

Wat heb je nodig?
Ook de Keltische landheer Pwyll had vragen over zijn toekomst. Iedere dag galoppeerde hij op zijn rossige paard de bossen in, op zoek naar antwoorden voor zijn koninkrijk. En elke dag zag hij in de verte de verschijning van een jonge, beeldschone vrouwe op een kleine, helderwitte merrie. Hij voelde een tinteling diep in zijn hart, en wenste dat hij bij haar kon zijn. Zijn voeten drukten sporen in het paard en het dier versnelde zijn gang nog meer. Maar ook de onbekende vrouwe versnelde haar pad. Nog vuriger spoorde hij het dier aan. Nog levendiger schoot de mysterieuze dame voor hem weg. Wat hij ook probeerde, de afstand tussen hem en haar werd nauwelijks verkleind en de wens om bij haar te zijn groeide uit tot een onverdraaglijke drang. En plots, vanuit het diepst van zijn ziel riep hij haar: “Vrouwe, houd stil, zodat ik bij u kan zijn!” Rhiannon, de Grote Moedergodin uit het Keltische rijk, vertraagde haar gang en draaide zich glimlachend om: “Mijn heer, u hoeft alleen maar te vragen wat u nodig heeft en uw wensen zullen vervuld worden....” 

Met dit prachtige verhaal krijgen we weer een sleutel aangereikt: nadat we hebben gekeken naar wie we zijn, nadat we hebben gekozen wie we willen zijn, is nu het moment gekomen om te vragen naar dat wat we nodig hebben om daadwerkelijk te kunnen groeien tot diegene die we willen zijn. En dat is voor ieder individu weer anders. Wat heb jij nodig?

Een oefening
Zolang we nog nadenken over onze vragen, krijgen we alleen maar antwoorden die ons kennis brengen. Zodra we durven loslaten, creëren we ruimte om antwoorden vanuit onze ziel te laten ontstaan. Een rustgevende oefening hiervoor is een concentratie op onze ademhaling. Ga rustig zitten op een stoel en vouw je handen open op je schoot. Sluit je ogen en stel jezelf de vraag wat jij nodig hebt om te kunnen groeien tot degene die jij graag zou willen zijn. Laat de gedachten binnenvloeien.. en weer gaan... laat de emoties stromen... en weer gaan... Concentreer je dan op je ademhaling. Laat je ademhaling binnenstromen... en weer gaan. Voel hoe je adem je meeneemt op een ritme van eb en vloed, van inkeer en ommekeer, van rust en ontspanning. Vraag nogmaals wat je nodig hebt om te groeien tot wie jij wilt zijn en laat dan los. Adem. Beweeg mee met het ritme van je natuur. Ga mee in de stroming en laat je vervoeren. Adem in en laat los. Laat je vragen los. Laat je antwoorden los. Laat je leven los en stroom... Op een bepaald moment voel je dat je klaar bent met deze oefening. Open dan weer langzaam je ogen. Strek je uit en schrijf je ervaringen op in je dagboek. Doe deze oefening als het kan iedere avond, een week lang, bij voorkeur in een week van wassende naar volle maan.

 Je zult merken dat, als je deze oefening regelmatig doet, je heel andere dingen nodig blijkt te hebben dan dat je in eerste instantie had durven dromen. Je zult merken dat je zoveel dichter bij je innerlijke gevoel komt te staan. Misschien voel je wel een diepere acceptatie van het leven Nu dat in je stroomt. Een dieper vertrouwen dat je op de goede weg bent. Een weten dat het zonnetje altijd schijnt. Ook voor jou. Dat het altijd koestert. Ook voor jou. En dat jij veilig bent. In jou. Met jou. Verbonden met de stralende zon in jouw natuur. Je realiseert je ineens dat ook voor jou dat ene speciale moment daar is: de zon verblindt je met al haar aspecten. Je schittert in een oogopslag. Ook jij bent nu die persoon, die je altijd al hebt willen zijn...