Help, ik oordeel te snel

Caroline Groeneveld | 31 maart 2017
Caroline

Soms zie ik je kijken, met een scherpe blik. Je pupillen worden groot en zwart. Je mond vertrekt. Je bent het er absoluut niet mee eens. De ander is stom, achterlijk, belachelijk bezig. Dat laat je met heel je lichaam weten. Je hoeft geen woord meer te zeggen. Maar, je wordt er minder mooi van lieverd. Het oordelen staat je niet. Je grimas wordt hard, afstandelijk. Het is dan niet fijn om bij je te zijn.

 Ik snap het wel, dat je het soms doet. Je kijkt naar de wereld op jouw eigen manier. Vanuit je eigen oordelen over wat goed en fout is. Maar, klopt dat allemaal wel? Kun je echt zo gemakkelijk zeggen dat jij het allemaal precies en goed ziet. Dat de ander het niet goed ziet?

Laat ik je een verhaal vertellen. Een tijdje geleden was ik bij de oogarts. Omdat ik niet meer goed zie. In de verte gaat het nog wel. Maar lezen is niet echt meer te doen. De oogarts knikte beamend na mijn verhaal. Hij gaf me zijn bril. “Hoezo?” vroeg ik hem. Ik was helemaal verbaasd. “Dat werkt toch niet?” “Jawel hoor.” zei de oogarts. “Ik zie prima met mijn bril. Probeer het maar eens. Echt. Het is een goede bril.”

Ik fronste mijn wenkbrauwen. Wat belachelijk. Maar ja, hij is de oogarts. Dus ik luisterde naar hem. Ik zette zijn bril op. En zag niks.  Sterker nog, ik zal nog veel minder met zijn bril. Ik zette zijn bril af, keek wat meewarig naar hem en stond op zonder nog iets te zeggen. Wat stom, achterlijk, belachelijk. Een arts die zijn eigen oplossing geeft, zonder zich af te vragen wat mijn probleem is. Zonder een diagnose te stellen.

Wat is jouw waarom?

Herken je dat? Heb jij ook wel eens een oordeel gegeven over iets met je eigen roze bril op? Dat je als advies aan een ander jouw eigen oplossing, jouw eigen bril, afgeeft? Zonder je af te vragen of dat wel echt de beste oplossing is voor die ander?  Weet je lieverd. Ik denk dat het aller moeilijkste in je leven is, om de juiste vraag te stellen. Om een diagnose te stellen. Om te proberen een ander écht te begrijpen. Door te durven vragen. Waarom te vragen, zodat je uiteindelijk bij het allerlaatste omdat uitkomt. Dan heb je de kern van het probleem te pakken. Dat is de echte diagnose.  Pas dan mag je oordelen. Niet eerder.

Durf te vragen naar je eigen waarom. Naar wat belangrijk voor je is. Waar je over twijfelt. Waar je tegenaan loopt. Totdat je bij een omdat uit komt. Er verder niets anders meer komt als dat ene eenvoudige omdat. Dat is je drijfveer in het leven.

Uitproberen hoe het werkt? Stel jezelf de komende maan iedere dag de volgende vraag: wat vind jij belangrijk in je leven? Waar kom jij je bed voor uit? Waarom? Schrijf je antwoord in een woord of zin op in je dagboek. Vind de rode draad, jouw waarom in je leven.

Wat is jouw inzicht bij dit verhaal? Vertel het onderaan deze blog. Zo kan ik steeds betere stukken schrijven waar jij nog meer aan hebt.

Fijne dag,

Caroline

Facebook reacties